Κίμωλος Μια ασημένια πινελιά στο Αιγαίο

Πέτρα σε κάθε πιθανή και απίθανη απόχρωση, γέννα του θυμού των ηφαιστείων, βότσαλα με ανεκτίμητα λαμπυρίσματα, αμμουδιές που χρυσαφίζουν στον ήλιο, όλα στολισμένα με μια βλάστηση ταπεινή που δίνει και αυτή, όπως οι άνθρωποι το σκληρό αγώνα της επιβίωσης.
Βαθυπράσινο της ελιάς και του ευωδιαστού σκίνου, φτενές αμπελιές με το χρυσό καρπό τους να φιλάει το χώμα, αρωματικά βότανα και μικροκαμωμένα χαμολούλουδα, κατάλευκα της άμμου κρινάκια και θάμνοι αγκαθωτοί, ρείκια και καλαμιές, φωλιές για τα φτερωτά του Θεού, χαμηλές καπαριές με τα όμορφα άνθη τους είναι το σκηνικό που έχουν οι νησιώτες για να απλώσουν την πολύμοχθη ζωή τους.
Κατάλευκα τα σπίτια, με αυλές που ευωδιάζουν βασιλικό, ακουμπούν σαν καλοί γείτονες το ένα στ’ άλλο, χαμηλές πεζούλες – κάλεσμα στον κουρασμένο περαστικό, καμάρες και σκεπαστά περάσματα, δρομάκια φιδογυριστά με κάτασπρους «αρμούς».
Κι όλα αυτά, φύση κι ανθρώπινα έργα φιλημένα από θάλασσα αστραφτερή που μοσχοβολάει αρμύρα, μοιάζουν σαν ακατέργαστο σμαράγδι αφημένο με εμπιστοσύνη μες στην παλάμη του Θεού.«Κίμωλό μου, παράδεισό μου» λένε οι Κιμωλιάτες όπου γης και δεν χάνουν ευκαιρία να βρεθούν στο αγαπημένο τους νησί.

Ενετοί και Φράγκοι την είπαν Αρζαντιέρα, δηλαδή Ασημένια για τα γκριζόλευκα βράχια της. Όμως οι κάτοικοί της, εδώ και χιλιάδες χρόνια, τη λένε πάντα Κίμωλο δείχνοντας έτσι απεριόριστο θαυμασμό σ’ έναν τόπο με τη δική του μοναδική προσωπικότητα που, μπορεί μ’ έναν ανεξήγητο τρόπο να αιχμαλωτίζει τη σκέψη τους και την καρδιά τους.
Λέγεται συχνά πως, ο τόπος καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το χαρακτήρα και την ψυχική διάθεση του ανθρώπου. Αυτό, τουλάχιστον για την Κίμωλο, είναι αλήθεια.

Είναι ένας τόπος όμορφος, όχι με κείνη την πληθωρική ομορφιά που σ’ αφήνει άφωνο, που σε κατακυριεύει και σου δίνει την εντύπωση πως είναι πολύ αψεγάδιαστη για να είναι αληθινή, αλλά με μια ομορφιά σε ανθρώπινα μέτρα, λιτή και προσιτή που σε κερδίζει απλά και αθόρυβα όπως ο καλός και καθόλου αλαζόνας φίλος.
Περήφανα, κατάλευκα βράχια, ολοκέντητα από γκρίζες, λεπτές πινελιές τεντώνουν το ανάστημά τους στον καταγάλανο ουρανό. Πλαγιές με γκριζογάλανη θωριά κατηφορίζουν απαλά προς τη θάλασσα, στεφανωμένες με τις ξερολιθιές του μόχθου για τον «επιούσιο».